Pierścień i Róża

Autor tej powieści urodził się w Indiach i żył w latach 1811 do 1863. Był pisarzem i jednym z najbardziej wyrazistych postaci realizmu literatury w Anglii. Był podróżnikiem, rzadko przebywał w jednym miejscu, studiował najpierw prawo, a później malarstwo. Jego przełomowa historia „Pierścień i Róża” zyskała miano arcydzieła światowej literatury. Jest to fantastyczna powieść adresowana do dzieci, jak i również dorosłych. Taki zabieg zresztą stosowało bardzo wielu ówczesnych pisarzy, żeby skuteczniej przyciągnąć czytelników. Pierwsze wydania książki miało miejsce w 1885 roku, natomiast pierwsze polskie wydanie dopiero w 1913 roku. Sam Thackeray postanowił, że nikt mu nie będzie w tym pomagał oraz samodzielnie przygotował oryginalne, nieco tajemnicze i satyryczne ilustracje.Książka opowiada o nierealnym, nieistniejącym królestwie Paflagonia oraz dziejącym się w nich obyczajach. Czas powieści również nie został dokładnie sprecyzowany, dlatego zakłada się, że po prostu jest to bajka dla dorosłych lub historia dla dzieci bez konkretnego historycznego punktu zaczepienia.

Konfucjusz

Konfucjusz był synem biednego szlachcica. W wieku 15 lat rozpoczął pracę nadzorcy publicznych magazynów zboża oraz pastwisk. Po śmierci matki zrezygnował z wszelkich rozrywek życiowych i zwrócił się ku studiowaniu dawnej historii i literatury chińskiej. Później całe swoje życie – z wyjątkiem sześciu lat, kiedy był starszym nadzorcą – spędził na nauczaniu młodzieży szlacheckiej i urzędników (jako wędrowny nauczyciel). Nauki Konfucjusza obracały się wokół tego, jak powinno sprawnie funkcjonować społeczeństwo i co jest ludziom potrzebne do osiągnięcia zadowolenia. Tłumaczył on, dlaczego w starodawnych księgach kładziono nacisk na znaczenie dobrych obyczajów oraz uprzejmości w zachowaniu. Radził, by szlachta i urzędnicy dworscy nie wdawali się w intrygi, walcząc o władzę, lecz raczej zwrócili się studiowaniu muzyki, poezji i historii przodków. Obyczaje i obrzędy powinny być wyrazem szacunku dla przodków, podobnie jak ukłon składany aktualnemu władcy czy starszym osobom jest oznaką podporządkowania się lub podległości.

Reforma aten

Reforme ustroju Aten przeprowadził w VI w. p.n.e. Salon, wybrany na urząd archonta w 594 r. p.n.e.. Umorzył on długo drobnych właścicieli ziemskich i zakazał niewoli za długi. Salon podzielił ludność Aten na cztery grupy ze względu na roczny dochód, który obliczany był w zbożu, oliwie i winie. Na stanowiska archontów mogli kandydować tylko członkowie dwóch najbogatszych grup. Ich obowiązkiem była ponadto słuzba w wojsku i utrzymywanie stałej gotowości bojowej. Członkowie dwóch biedniejszych grup nie mogli sprawować urzędów, ale również byli zobowiązani do służenia w wojsku jaki żołnierze piesi lub wioślarze. Solon wprowadził sąd przysięgłych.. Reformy Solona nie zaspokoiły roszczeń ubogiej części społeczeństwa, a arystokracja nie patrzyła na nie przychylnym wzrokiem. Po śmierci Solona do władzy doszedł Pizystrat, który wprowadził w Atenach tyranię. Po śmierci Pizystrata doszło w Atenach do walk na tle politycznym, w wyniku których władzę objął pochodzący z rodu arystokratycznego Klejstenes. Pomimo arystokratycznego pochodzenia stanął on stanowczo po stronie ludu. W latach 508 – 507 r. p.n.e. przeprowadził ważną reformę ustroju. Podzielił Attykę na niewielkie jednostki terytorialne – demy. Od tej pory każdy obywatel był przypisany do określonego demu. Demy pogrupowano w 10 fyli. Urzędników na szczeblu fyli wybierano przez losowanie. Klejstenes wprowadził również urząd stratega. Strategów było dziesięciu, po jednym z każdej fyli. Klejstenesowi przypisuje się również wprowadzenie sadu skorupkowego inaczej zwanego ostracyzmem. Raz w roku, podczas Zgromadzenia Ludowego minimum 6000 obywateli wpisywało na glinianych skorupkach nazwisko podejrzanego. Wskazany przez największą liczbę głosów musiał opuścić na 10 lat Ateny, nie tracąc jednak praw obywatelskich i majątkowych. Miało to zapobiegać przejęciu władzy przez jednostkę nadmiernie ambitną.