Monthly Archives: Styczeń 2013

Dramaty Williama Szekspira

Wśród szkolnych lektur znajdują się dwa dramaty Williama Szekspira: „Romeo i Julia” oraz „Makbet”. Pierwszy z nich uznawany jest za jedną z najważniejszych historii miłosnych w historii literatury. Julia pochodzi z rodu Kapuletich i na jednym z balów spotyka Romea – syna rodziny Montekich, która od wieków jest skonfliktowana z familią dziewczyny. Mimo to, młodzi zakochują się w sobie. Dzieje ich miłości kończą się tragicznie: w wyniku nieporozumienia Romeo dochodzi do wniosku, że jego ukochana nie żyje, i sam popełnia samobójstwo. Julia, zastając taki stan rzeczy, także się zabija. Do przedstawicieli zwaśnionych rodów dochodzi zaś wreszcie, że powinni się pogodzić. „Makbet” przedstawia z kolei skutki obsesyjnego dążenia do władzy. Gdy wojskowy króla Szkocji, Makbet, dowiaduje się, że jego kompan, Banko, wedle przepowiedni czarownicy zostanie następcą tronu, wraz z żoną, lady Makbet, postanawia go zamordować. Zbrodnia ta pociąga za sobą kolejne morderstwa, aż do tragicznego końca, kiedy przeciwko rządzącemu już Makbetowi wybucha zbrojne powstanie. Makbet umiera, zaś jego żona, opętana pragnieniem władzy, popełnia samobójstwo.

Napoleon władcą

Dyktatorskie rządy Napoleona nie były krwawe. W więzieniach przebywało dwa i pół tysiąca osób, co w porównaniu z około 500 tysięcy przetrzymywanych za Robespierra było liczbą niewielką. Nie dochodziło też do żadnych masowych mordów, a opozycjonistów zmuszano najczęściej do emigracji. Sprawnie działała policja, zwłaszcza gdy na jej czele stanął Joseph Fouche. Była ona wspomagana przez cenzurę i kontrolę korespondencji. Francja stała się państwem policyjnym. Zachowano niezależność sądów, ale sędziów wybierał sam Napoleon. Swoje funkcje pełnili oni dożywotnio i byli nieusuwalni. Wszystkie działania Bonapartego miały na celu ustabilizowanie sytuacji wewnętrznej państwa/. Sprzyjało temu ogłoszenie powszechnej amnestii i zgoda na powrót emigrantów. Nie oddano im jednak zabranych wcześniej majątków w obawie przed utratą poparcia mieszczan i chłopów, którzy je przejęli. Napoleon nakazał też otwarcie wielu nieczynnych kościołów, co wywołało entuzjazm społeczeństwa, głównie wiejskiego. Chociaż sam był religijnym sceptykiem, doprowadził do unormowania stosunków z papiestwem, podpory podpisując w 1801 roku konkordat. Zgodnie z nim państwo zachowało wpływ na wybór biskupów i proboszczów, którzy nadal musieli składać przysięgę na wierność Francji.

Mistrz i Małgorzata

„Mistrz i Małgorzata” to najsłynniejsza powieść rosyjskiego pisarza Michaiła Bułhakowa, uznawana za jedno z najważniejszych dzieł całej dwudziestowiecznej literatury. Jej zasadnicza akcja toczy się w Moskwie. Do tamtejszego teatru przybywa bardzo dziwna świta, kierowana przez olbrzymiego, gadającego kota Behemota. Wprowadza ona zamęt wśród obywateli i moskiewskich władz. Okazuje się, iż są to słudzy Szatana, który organizuje właśnie wielki bal i postanowił sprowadzić na niego Małgorzatę – dziewczynę mieszkającą w Rosji. Małgorzata jest ukochaną pisarza, Mistrza, zamkniętego w szpitalu psychiatrycznym wraz z innymi artystami za tworzenie dzieł i wyrażanie poglądów, które nie przypadły do gustu władzom. Jego ostatnia książka opowiada o skazanym na śmierć Joszui Iskariocie, i właściwie w całości jest cytowana w dziele Bułhakowa (można więc uznać, że w „Mistrzu i Małgorzacie” znajdujemy dwa odrębne, fabularne dzieła). Dzięki pomocy diabelskiej grupy Mistrz wychodzi z „wariatkowa” i wraca do swej ukochanej Małgorzaty.