Monthly Archives: Luty 2013

Nic do ciebie nie dociera

Nie zawsze nasze słowa trafiają do kogoś, do kogo bardzo byśmy chcieli, ażeby trafiły. Niestety, tak się jednak nie dzieje. Ludzie czasami nie słuchają nas z czystego lenistwa – nie chce im się po prostu nadwyrężać swojej mózgownicy, więc się wyłączają, jednym uchem wpuszczają, co do nich mówimy, a drugim wypuszczają. Niekiedy zaś bywa i tak, że ktoś po prostu nie rozumie, co do niego mówimy i nie wynika to bynajmniej z jego złośliwości – po prostu mamy dwa zupełnie odmienne toki rozumowania, a wtedy naprawdę ciężko sobie cokolwiek wytłumaczyć. Są jeszcze i takie sytuacje, kiedy nasze słowa nie trafiają do kogoś, ponieważ ta osoba wcale nie chce, aby trafiły. Mówimy jej wówczas, że nic do niej nie dociera. Można sobie gadać i gadać do woli, a ona i tak wie lepiej, i tak zrobi po swojemu. Bardzo często nic nie dociera na przykład do naszych dzieci – prosimy, tłumaczymy, a czujemy się tak, jak byśmy do ściany gadali, bo dzieciak ma nasze słowa w nosie, bo przecież wszystkie rozumy pozjadał.

Absolutyzm w państwie Pruskim

Reformy przeprowadzone przez Fryderyka Wilhelma I przyniosły mu miano „króla-sierżanta”. Skupiły się głównie na wojsku. Na dworze wprowadzono regulamin i reżim wojskowy. Armia została rozbudowana do 83 tyś. żołnierzy i skoszarowana została w miastach. Żołnierze po służbie rekrutanckiej odsyłani byli do domu i co roku powoływani na ćwiczenia. Służba wojskowa stała się powszechna. Utworzono korpus kadetów dla młodzieży szlacheckiej. Rozwinęły się manufaktury, pracujące na potrzeby armii. Wysłużonych oficerów powoływano na wysokie stanowiska urzędnicze. Nie był to jedyny kierunek reform Fryderyka Wilhelma I. Wprowadził kult produktywności oraz pracę przymusową. Na skutek reform dochód państwa się potroił, a skarbiec zawierał znaczne rezerwy finansowe.. Propagowano także tolerancję religijną, zachęcającą do osadnictwa w Prusach. Jego następca, Fryderyk II zarówno wojskowo jak i politycznie wykorzystał reformy swego poprzednika. Dodatkowo wzmocnił też władzę królewską. Król, jako jedyny miał pewny wgląd w sprawy państwa poprzez bezpośredni kontakt z ministrami.

Wyspa skarbów

Stevenson był angielskim pisarzem i urodził się w 1850 roku. Zmarł natomiast natomiast 1894. Z wykształcenia był prawnikiem i inżynierem. Był ciężko chory, bardzo cenił sobie podróże, podczas których szukał lekarstwa lub środków mogących mu pomóc w chorobie. chorobie końcu osiadł na Samoa, a tam otrzymał przydomek Opowiadacz Baśni, który nadali mu tamtejsi tubylcy. Jego słynne powieści to „Porwany za młodu”, „Kartiona” oraz oczywiście „Wyspa skarbów”. W sumie Stevenson napisał kilka historycznych powieści zahaczających o historyczne wydarzenia Szkocji. Wydał szereg zbiorów wierzy oraz opowieści dla dzieci.”Wyspa skarbów” była jedną z najciekawszych jego powieści. Jej akcja rozpoczyna się w Anglii. Z czasem jednak przenosimy się na nieznaną wyspę przy pomocy statku odcumowanego z portu Bristol. Same wydarzenia rozgrywają się w dziewiętnastym wieku, tuż po Drugiej Wojnie Światowej. Tam główni bohaterowie wpadają w pułapkę zastawioną przez tubylców pilnie strzegących tajemniczego Skarbu tej wyspy.