Absolutyzm we Francji

Połowa wieku XIV oraz cały XV dały silne podstawy do wytworzenia się absolutyzmu we Francji. Ludwikowi XI udało się przełamać antymonarszą opozycję książąt, czym wzmocnił swoją pozycję jako panujący. Głównymi zasadami, jakich nie mógł złamać panujący w siedemnastowiecznej Francji były: niemożność zmiany prawa do sukcesji, wyznawanie wyłącznie katolicyzmu oraz brak swobody w dyspozycji domenami królewskimi. Zakres władzy za rządów Ludwika XIV miał już nieco inny, bardziej autorytarny charakter. Posiadał już pełnię władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Był reprezentantem kraju na zewnątrz oraz zajmował się prowadzeniem polityki zagranicznej. Obsadzał stanowiska w radzie królewskiej i w parlamencie. Miał prawo nominować urzędników i sędziów. W czasach panowania Ludwika XIV arystokracja i szlachta praktycznie utraciły możliwość wpływania na decyzje polityczne a wysokie stanowiska urzędnicze powierzano mieszczanom. Cel zamierzony przez tego panującego nie był skomplikowany: trzeba było zapełnić skarbiec złotem, które wydawano na wojsko i politykę ekspansji zewnętrznej.