Category Archives: Biografie

Konfucjusz

Konfucjusz był synem biednego szlachcica. W wieku 15 lat rozpoczął pracę nadzorcy publicznych magazynów zboża oraz pastwisk. Po śmierci matki zrezygnował z wszelkich rozrywek życiowych i zwrócił się ku studiowaniu dawnej historii i literatury chińskiej. Później całe swoje życie – z wyjątkiem sześciu lat, kiedy był starszym nadzorcą – spędził na nauczaniu młodzieży szlacheckiej i urzędników (jako wędrowny nauczyciel). Nauki Konfucjusza obracały się wokół tego, jak powinno sprawnie funkcjonować społeczeństwo i co jest ludziom potrzebne do osiągnięcia zadowolenia. Tłumaczył on, dlaczego w starodawnych księgach kładziono nacisk na znaczenie dobrych obyczajów oraz uprzejmości w zachowaniu. Radził, by szlachta i urzędnicy dworscy nie wdawali się w intrygi, walcząc o władzę, lecz raczej zwrócili się studiowaniu muzyki, poezji i historii przodków. Obyczaje i obrzędy powinny być wyrazem szacunku dla przodków, podobnie jak ukłon składany aktualnemu władcy czy starszym osobom jest oznaką podporządkowania się lub podległości.

Jerzy IV

Jerzy był młodszym bratem króla Edwarda VIII i w młodości pozostawał w jego cieniu. Edward był pewny siebie i towarzyski, natomiast jąkający się Jerzy – cichy i nieśmiały. Przez jakiś czas studiował na uniwersytecie i w szkole morskiej, ale najchętniej i najskuteczniej pracował z dziećmi. W 1921 roku organizował obozy dla chłopców z różnych środowisk, żeby mieli okazję wzajemnie się poznać. W 1923 roku poślubił lady Elizabeth Bowes-Lyon (późniejszą królową matkę) i odtąd był księciem Yorku. Po pewnym czasie został oddanym ojcem dwóch córek: księżniczki Elżbiety i księżniczki Małgorzaty. W życiu Jerzego nastąpił całkowity przewrót, kiedy Edward VIII niespodziewanie abdykował z powodu niezgody parlamentu na poślubienie pani Simpson, rozwiedzionej Amerykanki. W ten sposób Jerzy przejął tron – jako Jerzy IV. W ostatnich latach życia zdrowie króla stale się pogarszało; był zagorzałym palaczem, co doprowadziło do jego przedwczesnej śmierci. Tron po nim objęła jego córka Elżbieta, obecna królowa Elżbieta II.

Karol V

Karol V, nabożny katolik, rządził największą od czasów Karola Wielkiego liczbą krajów europejskich. Po swej matce odziedziczył w 1516 roku tron hiszpański, a trzy lata później został władcą Austrii i Niderlandów; uzyskał też godność cesarza rzymsko-niemieckiego. Ponadto jego hiszpańscy poddani zdobyli dla niego olbrzymie imperium w Ameryce środkowej i Południowej. Dewizą króla było Plus ultra (więcej niż jest możliwe). Upatrywano w nim „boskiego chorążego”, który pod swym berłem zjednoczy wszystkie chrześcijańskie narody i pokona Turków osmańskich, a także zostanie „panem świata”. Karol jednak, mimo swej ogromnej aktywności, nie miał talentów przywódcy. Pewien kronikarz wenecki pisał o jego „wielkiej, wystającej dolnej szczęce, wskutek czego żeby nie stykały się i trudno było zrozumieć co mówił”. Stale sprawiał wrażenie, że brakuje mu czasu lub środków, by uporać się z problemami, jakich nastręczały podlegające jego władzy liczne, rozproszone terytoria. W roku 1556 przekazał swoją władzę nad cesarstwem swojemu bratu – Ferdynandowi, a wszystkie pozostałe ziemie synowi Filipowi.