Spartańskie społeczeństwo

Spartańskie społeczeństwo dzieliło się na trzy grupy, zróżnicowane pod względem uprawnień majątku i pochodzenia. Pełnoprawnymi obywatelami była najmniejsza grupa ludności, nazywana spartiatami. Pełnię praw zdobywali oni dopiero po ukończeniu 30 roku życia., mogli więc brać udział w Zgromadzeniu Ludowym i się ożenić, przy czym niezawarci związku małżeńskiego groziło utratą praw. Prawo zabraniało spartiatom pracy zarobkowej, a podstawa utrzymania miała być ziemia. Podstawowym obowiązkiem spartiatów była jednak służba wojskowa. Ziemię uprawiali chłopi zależni zwani helotami, którzy musieli połowę uzyskanych plonów oddawać spartiatom. Heloci byli własnościa państwa i nie posiadali praw obywatelskich, nie mogli także opuszczać terenu uprawianej przez siebie ziemi. Była to najwieksza grupa ludności w Sparcie – przekraczająca aż około siedmiokrotnie liczbę ludzi wolnych.

Oprócz spartiatów i helotów istniała również grupa ludzi zwanych periojkami – mieli oni wolność osobistą, lecz ich wpływ na losy państwa był znikomy. Zajmowali się uprawą ziemi, dzierżawiąc majątki, oraz handlem i rzemiosłem. W okresach zagrożenia byli powoływani do wojska.