Wzrost potęgi Habsburgów

Dynastia Habsburgów panowała z przerwami nad Rzeszą niemiecką od XIII w. Podczas gdy inne rody prowadziły nieustanne walki, Habsburgowie umiejętnie wchodzili w dynastyczne związki małżeńskie. W ten sposób tworzyli gigantyczne imperium. Szczytem było panowanie cesarza Karola V w XVI w. w sześciu królestwach i nad częścią Ameryki. W 1566r. cesarz ten abdykował, dokonując podziału swego imperium między swego brata Ferdynanda a syna Filipa, króla Hiszpanii. Okres panowania Filipa II przyniósł wzmocnienie władzy absolutnej i umocnienie katolicyzmu. Umocnieniu jej sprzyjała działalność Świętej Inkwizycji, zdecydowanie popieranej przez króla, która została powołana do tępienia herezji. Symbolem jego potęgi stał się zamek w Eskurialu. Filip II był zdecydowanym przeciwnikiem protestantyzmu, a wojny, jakie prowadził w obronie wiary katolickiej przyniosły utratę pozycji wielkiego mocarstwa. Częściowe reformy w państwie austriackim, wzorcowane na absolutyzmie oświeconym udało się doprowadzić dopiero przy końcu XVIII w. Józefowi II.